Η Ακροδεξιά και η Κεντροαριστερά

Εφημερίδα «ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ»

Η άνοδος της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη έκανε πολλούς να αναρωτηθούν αν επανερχόμαστε σε περίοδο με τα ολέθρια χαρακτηριστικά του μεσοπολέμου. ΄Αλλοι με ρίγη τρόμου, άλλοι αμήχανοι και άλλοι περισσότερο οξυδερκείς ή ειλικρινείς συμμετέχουν σε μια γενικευμένη συζήτηση, που διερευνά τις πιο πιθανές αιτίες για την ερμηνεία του φαινομένου.

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις διαχειρίσθηκαν την ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης με τρόπο που να την καθιστά ξένη στους πολίτες. Ο πολιτικός κόσμος δεν κατάφερε να συλλάβει εγκαίρως τι ακριβώς σήμαινε η πτώση των ανατολικών καθεστώτων και ποια κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα απελευθέρωνε για τη δύση η κατάρρευση της ανατολής. Η αγωνία και η ανασφάλεια στην καθημερινότητα των απλών ανθρώπων αποτέλεσε και αποτελεί σημαντική ψυχολογική παράμετρο των εξελίξεων στη γηραιά ήπειρο. Σε αυτούς τους λόγους και σε άλλους που εξηγούν την άνοδο της ακροδεξιάς πρέπει να προστεθεί ότι η κεντροαριστερά που κλήθηκε να κυβερνήσει γι’ αυτό που είναι και που ιστορικά αναγνωρίζει ο ευρωπαίος πολίτης, δηλαδή να κυβερνήσει με τη δωρεά της σοσιαλδημοκρατικής παράδοσης, δεν ανταποκρίθηκε επαρκώς στις υποχρεώσεις της. Η παρατήρηση αυτή έχει αξία, όχι μόνον ως ιστορική ερμηνεία αλλά κυρίως ως υπόδειξη των δυνάμεων και των προϋποθέσεων για τη συντριβή του αυγού του φιδιού και την πλήρη επανάκτηση του πολιτικού πεδίου από την πρόοδο. Η υπόδειξη, δηλαδή, αφορά και πάλι την Κεντροαριστερά. Από αυτήν εξαρτάται η αποκατάσταση της δημοκρατικής τάξης πραγμάτων και η επαναφορά του ανθρωπισμού στο κέντρο της πολιτικής. Ο Λεπέν, ο Χάϊντερ, ο Μπερλουσκόνι είναι η αποκρουστική εικόνα του ολοκληρωτισμού, της μισαλλοδοξίας, των διακρίσεων και των αποκλεισμών. Αυτή την εικόνα ας έχει μπροστά της η Κεντροαριστερά όσο θα προσπαθεί να αποκαταστήσει τη σχέση της με το μέλλον και την ελπίδα.

Στην καθ’ ημάς πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα αξίζει να προστεθεί ότι είναι ανησυχητικό να καταγράφουν οι έρευνες κοινής γνώμης την ύπαρξη ενός αξιοσημείωτου ποσοστού του εκλογικού σώματος που ευνοεί τη δημιουργία και υπερψήφιση ακραιφνούς ακροδεξιού πολιτικού κόμματος. Αποτελεί ιδιαιτερότητα του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας ότι η ακροδεξιά δεν απέκτησε ποτέ σοβαρή αυτόνομη πολιτική εκπροσώπηση. Συνήθως εκφράζεται μέσα από το παραδοσιακό συντηρητικό κόμμα. ΄Ετσι και σήμερα, το ακροδεξιό τμήμα των συντηρητικών ψηφοφόρων στη χώρα μας εκφράζεται μέσα από τη Νέα Δημοκρατία. Η συνθήκη αυτή, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, μπορεί να γεννήσει σοβαρούς κινδύνους. Η διάχυση της ακροδεξιάς στο εκλογικό σώμα της Νέας Δημοκρατίας την αποδυνάμωσε στη διάρκεια της μεταπολιτευτικής μας δημοκρατίας. Παλαιότερα, όμως, και σε κρίσιμες ιστορικές στιγμές, η ακροδεξιά αποτέλεσε την κυρίαρχη δύναμη στο εσωτερικό του παραδοσιακού συντηρητικού κόμματος (π.χ. ΕΡΕ), με οδυνηρές συνέπειες στη δημοκρατική ομαλότητα και το πολιτικό μας σύστημα. Αυτή την ώρα ορισμένα δεδομένα στο διεθνές περιβάλλον και στη χώρα μας δημιουργούν εύλογη ανησυχία ότι μπορεί να επιδράσουν αρνητικά στις πολιτικές εξελίξεις και στην Ελλάδα. Η διάχυτη αβεβαιότητα και ανασφάλεια που διακατέχει ευρείες κοινωνικές ομάδες σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, η αύξηση του αριθμού των φτωχών, η φοβία για τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης, η ένταση της απογοήτευσης, φαινόμενα που παρατηρούνται και στη χώρα μας, είναι πιθανό να προσδώσουν μια ιδιαίτερη δυναμική στην ακροδεξιά πλευρά της Νέας Δημοκρατίας και να την καταστήσουν σημαντικό παράγοντα επιρροής και εκβιασμών στο εσωτερικό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αν έτσι συμβεί, τότε ο κίνδυνος γίνεται προκλητικός στην περίπτωση που η αντιπολίτευση καταστεί κυβέρνηση.

Η ακροδεξιά πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας εκφράζεται σε κάθε ευκαιρία που της δίνεται με έναν τρόπο που συχνά προκαλεί ανατριχίλα. Στη συζήτηση για τον αντιτρομοκρατικό νόμο υποστήριξε χωρίς δισταγμό την κατάργηση θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Πολύ πρόσφατα, στελέχη της συμμετείχαν σε συνδυασμένες επιθέσεις κατά του Προέδρου της Δημοκρατίας με εμφανή στόχο την αμφισβήτηση του δημοκρατικού πολιτεύματος. Αρκετοί βουλευτές της ακροδεξιάς δεν κρύβουν τα φιλομοναρχικά τους αισθήματα και στη διαμάχη για τη βασιλική περιουσία δεν διστάζουν να συντάσσονται με τις θέσεις και τα συμφέροντα του τέως βασιλέως. Αυτή η ίδια, η ενσωματωμένη στη Νέα Δημοκρατία ακροδεξιά είναι που αθωώνει τον συνταγματάρχη της χούντας και αποδέχεται την κατάργηση συνταγματικών ελευθεριών, όπως δυστυχώς καταγράφεται με ευκρίνεια στις τελευταίες αποκαλυπτικές έρευνες κοινής γνώμης.

Αν μέσα στις συνθήκες που λίγο πριν περιέγραψα, ενισχυόταν στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας ο ακροδεξιός της πόλος, αυτό θα συνιστούσε μια δραματική εκτροπή.

Η ευθύνη της αποτροπής παρόμοιων εξελίξεων ανήκει και εδώ στην Κεντροαριστερά. Ανήκει πρωτίστως στο ΠΑΣΟΚ. Αρκεί να αναλάβει σημαντικές πολιτικές πρωτοβουλίες, όπως το να μετατρέψει την πολιτική της πραγματικής σύγκλισης σε απλούς, κατανοητούς και μετρήσιμους στόχους άμεσα συνδεδεμένους με τις ζωτικές ανάγκες των απλών ανθρώπων. Αρκεί να ξαναμιλήσει στο όνομα της κοινωνίας και των αναγκών της, όπως το να διακηρύξει ότι η πολιτική προηγείται της οικονομίας, ότι η κοινωνική δικαιοσύνη είναι αρχή υπέρτερη της ανταγωνιστικότητας. Τις υποχρεώσεις του αυτές το ΠΑΣΟΚ μπορεί να αναλάβει μόνον αν απαλλαγεί ταχέως από τα βάρη και τους καταναγκασμούς που του επιβάλλουν οι καταθλιπτικές εσωτερικές διαμάχες.

Η εποχή προκαλεί τον πρωθυπουργό και όλους εμάς στο ΠΑΣΟΚ καθώς οι άνεμοι μαζεύονται για να απολυθούν. Επείγει να υπερβούμε όλοι τον εαυτό μας.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s